آروم آروم همراه با یه نگاه خیس و زل زده به اعماق تاریکی آسمون بی ستاره شب، خودم رو میرسونم دم پنجره. صدای خش دار رادیو از اون ور دیوار به گوش میرسه. میتونم بوی لطیف حضورت رو در همین نزدیکی حس کنم، بویی که هرگز کهنه نمیشه. تصویرت که زیر یه لاهاف خودتو جمع کردی و داری با آتیش نصف و نیمه ای که تونستی روشن کنی هم خودتو هم گربه محله رو، محله ای که همین چند سال و اندی که ماجراجوییت گل کرده بهش پیوستی، گرم می کنی؛ روی چشمام ظاهر میشه. جرقه های کوچیک آتیش پرواز می کنن و به آغوش تاریکی آسمون می پیوندن و من که نمیخوام رویت این پرواز سبک رو از دست بدم تا آخرین ارتفاعی که بالا میرن دنبالشون می کنم و آخر از همون نقطه یک خط صاف می کشم تا شاید مختصات تقریبی ات رو حس کنم تا یک دلگرمی خشک و خالی هم که شده در این اوقات تنهایی نصیبم بشه. و تو اونجا نشستی، با خیال اینکه دچار یک بی تکلیفی مزمن شدی و شاید یک توهم! و منتظر فردا که روشن بشه و مجبور نباشی گمشده ات رو با شعله کوچیک آتیشی که به زور روشن کردی پیدا کنی؛ و دوباره روز میشه و تو خسته از این سرنوشت اجباری، از جات بلند میشی و چشمای روشنت رو به آسمونی که فقط کمی بالاتر از تو سرگردانه می رسونی و یه نفس عمیق می کشی و تلو تلو خوران به راهت ادامه میدی با همون امید همیشگی که پیداش کنی، دریغ از اینکه به قول این بزرگترهای سنت پرست قدیمی، همان قدیمی هایی که "بهتر از همه می دانند"، قسمت این بود که تو یک ور دیوار باشی و نیمه گمشده ات ور دیگر!

نمیدانم چرا انقدر دوست دارم خدا باشم

خیلی احساس خوبی است خدا بودن

فقط بعضی موقع بدجور گند میزنم

نگاه هایی که می روند

بی قلم آرام نمی گیرم

باران هم که همدم همیشگی ست...

زیر باران

قلم باید به دست گرفت؛

اینگونه هرچه از دل برآید

ناخواندنی ست...

زندگی می کنیم تا یاد بگیریم همه چیز فراموش شدنی ست

زندگی اصلا شاید یک اسم باشد و دیگر هیچ

و ما فراموشی گرفتگان این اسم را زندگی می کنیم تا فراموشی بگیریم

و ما به بهانه ی فراموشی، زندگی یکدیگر را به فراموشی می سپاریم

***

سالها دل طلب جام جم از ما می کرد

وان چه خود داشت ز بیگانه تمنا می کرد

این قلب آش و لاشم را ترمیم دادی

زندگی حسودی اش شد

دوباره قلبم را شکست

دیگه آروم نمی گیرم!"

دلم از آدما گرفته

خستگیم از این دنیا به اوجش رسیده

شاید خیلی وقته رها از همه و هیچ

زار زار گریه نکردم...

شاید دیگه وقتش باشه

شاید این تأخیر یه نشونه باشه...

اگر همسفری هست بسم الله

قرارمان آسمان

در آغوش پلک های نیمه باز آنها که زندگی کردن را می آموزند

هیچ چیز در زندگی کم ندارم

به جز تو که همیشه با من هستی

تو که یادت هرازگاهی آسمان قلبم  را بارانی می کند

...

تو که یادت هرازگاهی اینچنین ساده می آید سراغم

هی می خواهم ساده بنویسم برایت

نمی شود

جای پای کفش یک مشت رهگذر روی دلم پیداست.  یک مشت رهگذر که فقط رهگذر بودند و دیگر هیچ! یک مشت رهگذر که نمیدانم چه باعث شد میان اینهمه راه های پیچ در پیچ زندگی یهو خوششان آمد راهشان را کج کنند و گذری از دل ساده من کنند و طعمی از من چشیده باشند. به بهانه دوستی چندصباحی با من و هروقت خستگی آمد چند صباحی با دیگری...

اینها هیچکدام بی معرفتی نیست، عیب و ایرادی هم درش نیست، اینها همه عشقی است که خدا در وجود تک تک مان نهاده. که اینقدر دوست داریم هم را. فقط یک ایراد کوچولو دارد، آنهم اینکه هرازگاهی یادمان می رود بعضی هارا خیلی دوست داشتیم یک زمانی؛ و خیلی راحت قلبشان را می شکنیم... خیلی راحت، عین آب خوردن...

خدایا شکرت

بدنم لرزید

احساس کردم خیلی وقت بود همچین چیزی به زبون نیاورده بودم :(

نمی دانی چقدر حرفهایت آرامم می کند

چقدر احساس می کنم حرفهایت را می فهمم و

چقدر می فهمی مرا

چقدر دنیایمان یکیست

چقدر دوستت دارم...